Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

29 Μαρτίου 1896: Ο Σπύρος Λούης κόβει το νήμα στο Μαραθώνιο των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, με χρόνο 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα.


Ο Μαραθώνιος δρόμος
Ο Παπαδιαμαντόπουλος έδωσε το σήμα εκκίνησης στον Μαραθώνα. Δεκατρείς δρομείς από την Ελλάδα και τέσσερις αθλητές από άλλα έθνη έλαβαν μέρος. Ο Γάλλος Αλμπέν Λερμιζιό (Albin Lermusiaux) που είχε πάρει και χάλκινο στα 1500 μέτρα μπήκε νωρίς μπροστά και προηγείτο. Στο Πικέρμι ο Λούης σταμάτησε σε ένα καφενείο και ζήτησε να πιει ένα ποτήρι κρασί, λέγοντας ότι θα τους φτάσει και θα τους προσπεράσει όλους πριν από το τέλος.

Μετά το 32ο χιλιόμετρο, ο Λερμιζιό κατέρρευσε από την εξάντληση. Το προβάδισμα ανέλαβε τώρα ο Αυστραλός Τέντι Φλακ που πρωτύτερα είχε πάρει μετάλλιο στα 800 και 1500 μέτρα. Ο Λούης άρχισε να ελαττώνει την απόσταση, μέχρι που και ο Αυστραλός, που δεν ήταν συνηθισμένος στις μεγάλες αποστάσεις, κατέρρευσε μερικά χιλιόμετρα αργότερα, αφήνοντας το τελικό προβάδισμα στον Λούη.

Εν τω μεταξύ, στο στάδιο, η ατμόσφαιρα ήταν τεταμένη, ειδικά επειδή ένας αγγελιοφόρος με το ποδήλατο είχε βιαστεί να φέρει την είδηση ότι ο Αυστραλός προηγείτο. Ξαφνικά έφτασε και ένας άλλος αγγελιοφόρος που τον είχε στείλει κάποιος αστυνόμος μόλις ο Λούης μπήκε μπροστά, και ανήγγειλε ότι ένας Έλληνας ήταν πρώτος στον αγώνα δρόμου. Οι χιλιάδες θεατές άρχισαν να πανηγυρίζουν και να τον παροτρύνουν φωνάζοντας «Έλλην, Έλλην!»

Ο Λούης μπήκε στο στάδιο, όπου τον υποδέχτηκε ο λαός μαζί με δυο πρίγκιπες, τον κατοπινό διάδοχο του θρόνου Κωνσταντίνο και τον πρίγκιπα Γεώργιο και τον κερνάγανε κρασί, γάλα, μπύρα, αυγά πασχαλινά, πορτοκαλάδα και άλλα δώρα. Πολλοί του έταζαν από κοσμήματα ως τζάμπα ξύρισμα στο κουρείο για πάντα. Δεν ξέρουμε αν τελικά τα πήρε όλα αυτά τα δώρα. Ο βασιλιάς Γεώργιος ρώτησε τον Λούη τι δώρο θα ήθελε να του προσφέρει, και εκείνος του απάντησε: «Ένα γαϊδουράκι να με βοηθάει να κουβαλάω το νερό.»

Ο Λούης έτρεξε τον μαραθώνιο σε χρόνο 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δεύτερα. Μετά τους Ολυμπιακούς γύρισε στο χωριό του και δεν πήρε μέρος σε κανέναν άλλο αγώνα δρόμου. Έζησε μια ζωή ήρεμη, εργαζόμενος ως αγρότης, και αργότερα ως τοπικός αστυνομικός.

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

28 Μαρτίου 1970: Η Ευδοκία του Αλέξη Δαμιανού, με το περίφημο ζεϊμπέκικο του Μάνου Λοΐζου, παίρνει μέρος στο φεστιβάλ των Καννών.


Η Ευδοκία είναι ταινία του Αλέξη Δαμιανού. Κέρδισε βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έγινε γνωστή για το μουσικό θέμα της, ένα ζεϊμπέκικο που έγραψε ο Μάνος Λοΐζος.


Πλοκή 
Σε ένα χωριό της Θράκης, ο Γιώργος, λοχίας, θα γνωρίσει την Ευδοκία σε ένα καφενείο. Σκνίπα ο Γιώργος θα χορέψει ζειμπέικο αφιερωμένο γι' αυτή. Ο αρραβωνιαστικός της Ευδοκίας αντιδρά και γίνεται καυγάς. Την επόμενη μέρα η Ευδοκία διώχνει τον αρραβωνιαστικό της για χάρη του Γιώργου. Συναντιούνται και αποφασίζουν να παντρευτούν. Την ημέρα του γάμου ο Γιώργος δεν μπορεί να πάρει άδεια, βγαίνει κρυφά αλλά έρχεται καθυστερημένος. Ο γάμος αναβάλλεται.


Σκηνοθεσία Αλέξης Δαμιανός
Παραγωγή ΕΚΚ, Katamor, Αλέξης Δαμιανός
Σενάριο Αλέξης Δαμιανός
Πρωταγωνιστές Μάρω Βασιλείου, Χρήστος Ζορμπάς, Κούλα Αγαγιώτου, Γιώργος Κουτούζης
Πρώτη προβολή 21 Σεπτεμβρίου 1971
Μουσική Μάνος Λοΐζος
Διάρκεια 92 λεπτά
Γλώσσα Ελληνικά

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

26 Μαΐου 1999: Ο ιός των υπολογιστών Μελίσα κάνει την εμφάνιση του, μολύνοντας τα e-mails.


Ο ιός Melissa είναι ένας ιός υπολογιστή τύπου μακροεντολής που λειτουργεί με το Microsoft Office, άρα δεν μπορεί να υπάρξει από μόνος του. Είναι γνωστός και ως Mailissa, Simpsons, Kwyjibo.

Ιστορία
Πρωτοεμφανίστηκε στις 26 Μαρτίου 1999 σε μορφή e-mail. Ο ιός ήταν σε ένα αρχείο με όνομα "List.doc", που περιείχε κωδικούς για πρόσβαση σε 80 πορνογραφικές ιστοσελίδες. Η αρχική έκδοση του ιού εστάλη σε πολλά άτομα με μορφή e-mail.

Δημιουργός
Ο Melissa δημιουργήθηκε από τον Αμερικανό David L. Smith. Ο ιός τύπου worm ενεργοποιείται μέσο μιας μακροεντολής που τρέχει σε MS WORD αρχεία, με αυτή την μέθοδο ο ιός worm έστελνε πληροφοριές πίσω στον Smith. Ο Smith καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση, ενώ εξέτησε ποινή 20 μήνων και πρόστιμο 5,000$.

Λεπτομέριες ιού 
Ο ιός Melissa εξάπλωνεται με το πρόγγραμα Microsoft Word 97 και Word 2000, καθώς και με το Microsoft Excel 97, 2000 και 2003. Έχει την ικανότητα να πολλαπλασιάζει τον εαυτό του και να στέλνει e-mail με προγγράματα οπως Microsoft Outlook 97 ή Outlook 98. Έαν ένα αρχείο Word List.doc ή ένα άλλο παρόμοιο αρχείο περιέχει μέσα τον ιό , εφόσον το αρχείο θα κατέβει και θα ανοιχτεί ελτελείτε μια μακροέντολη η οποία επιλέγει τα πρώτα 50 άτομα απο την λίστα και στην συνέχεια στέλνει σε όλους e-mail.

Melissa.V 
Μία παραλαγή της μακροεντολής του ιού Melissa είναι ο Melissa.U , ο οποίος χρησιμοποιεί το Microsoft Outlook και στέλνει τον εαυτό του στους πρώτους 40 που βρίσκονται ως μέλη στο mail του χρήστη.Ωστόσο ύπαρχει και μια άλλη έκδοση του ιού ο Melissa V/E ο οποίος ανάζητα αρχεία του Microsoft Excel και επιλέγει κάποια τύχαια και τα κατασρέφει ή απλά τα αχρηστεύει εφαρμόζοντας κώδικα μακροεντολής. Στη συνέχεια δημιουργεί αντίγραφα απο τα κατεστραμένα αρχεία ζητωντάς απο τον χρήστη 100$ για έναν εξώτερικο λογαργιάσμο προκείμενου να ανακτηθούν τα αρχεία. Ο συγκεκριμένος ιός αφήνει οράτα ιχνή στο μήτρωο των Windows παρέχοντας αρκέτα στοιχεία για να εξασφαλίζεται η καταστρόφη του και η ανάκτηση των κλεμμένων δεδομενών. Μια ειδική έκδοση του ιού τροποποιεί τα αντίγραφα ασφαλείας των δεδομένων, ξεγελώντας τον χρήστη ακόμη περισσότερο.Στην ουσία τροποποιεί τα δεδομένα καθιστώντας τα άχρηστα.

Melissa.W
Ο Melissa.w ειναι μια ακόμη παραλαγή της κακροεντολής του ιού Melissa, δεν έχει χαμηλότερη προστασία στις μακροεντολές του Microsoft Word, εάν είχε τότε θα ήταν ιδιός με τον ιό Melissa.A.

Melissa.AO 
Περιεχόμενο ενός e-mail:
 Subject: Extremely URGENT: To All E-mail User - <curent date>
 Attachment: <Infected Active Document>
 Body: This announcement is for all E-MAIL user. Please take note
 that our E-Mail Server will down and we recomened you to read
 the document whitch attached with this E-Mail.
Τρόποι αντιμετώπισης 
Έαν λάβετε τον ιό Melissa με την μορφή E-Mail απλά μην ανοίξετε το συνημμένο αρχείο και δεν θα κινδυνεύετε. Εφόσον ο ιός έχει ήδη εγκατασταθεί στον υπολογιστή σας, κατεβάστε το αντίστοιχο antivirus για να αντιμετωπίσετε την απειλή.

26 Μαρτίου 1827: πεθαίνει ο συνθέτης Λούντβιχ φον Μπετόβεν.


Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (Ludwig van Beethoven, προφορά στα γερμανικά: Λούντβιχ φαν Μπέτχοφεν, Βόννη, 16 Δεκεμβρίου 1770 — Βιέννη, 26 Μαρτίου 1827) ήταν Γερμανός μουσικός και συνθέτης.

Αποτέλεσε μία από τις κεντρικότερες μορφές της κλασικής μουσικής και συγκαταλέγεται σήμερα ανάμεσα στους ευρύτερα αποδεκτούς συνθέτες όλων των μουσικών περιόδων και τους πλέον γνωστούς όλων των εποχών. Ο Μπετόβεν αν και ανήκει περισσότερο στην κλασική περίοδο, συνδέθηκε με το κίνημα του ρομαντισμού που ακολούθησε και τα τελευταία του έργα διακρίνονται από έντονα ρομαντικά στοιχεία. Οι συμφωνίες και τα κοντσέρτα για πιάνο που συνέθεσε αποτελούν τα πιο δημοφιλή έργα του. Από πολλούς αναγνωρίζεται ως μια από τις μουσικές ιδιοφυίες, παράδειγμα και μέτρο σύγκρισης για όλους τους μεταγενέστερους συνθέτες.

Η ζωή του
Ο Μπετόβεν γεννήθηκε στη Βόννη το 1770. Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του δεν είναι γνωστή, βαφτίστηκε όμως στις 17 Δεκεμβρίου. Καταγόταν από μουσική οικογένεια, αν και κανένας από τους προγόνους του δεν διακρίθηκε στη σύνθεση. Ο παππούς του ήταν φλαμανδικής καταγωγής και διευθυντής χορωδίας στην Αυλή του Πρίγκηπα Εκλέκτορα της Κολωνίας στη Βόννη. Ο πατέρας του, Johann van Beethoven, εργάστηκε ως επαγγελματίας τενόρος στην ίδια χορωδία ενώ παρέδιδε και μαθήματα πιάνου και τραγουδιού. Παράλληλα αποτέλεσε τον πρώτο δάσκαλο μουσικής του Λούντβιχ, ωστόσο η σχέση τους ήταν μάλλον κακή, καθώς ο πατέρας του τον καταπίεζε διαρκώς και προσπαθούσε να τον εκμεταλλευτεί παρουσιάζοντας τον ως παιδί θαύμα, όπως ήταν ο Μότσαρτ. Αργότερα, ο Κρίστιαν Νέεφε (Christian Neefe) ανέλαβε το έργο της μουσικής του εκπαίδευσης.
Σε ηλικία 12 ετών δημοσιεύτηκε η πρώτη του σύνθεση και ο Νέεφε δήλωσε πως επρόκειτο για τον νέο Μότσαρτ. Ο Μπετόβεν συνέχισε να συνθέτει έργα ενώ συγχρόνως άρχισε να εργάζεται ως οργανίστας στην Αυλή. Το 1787 μια ξαφνική αρρώστια της μητέρας του, στερεί τη δυνατότητα από τον νεαρό Μπετόβεν να μεταβεί στη Βιέννη προκειμένου να κάνει μαθήματα με τον Μότσαρτ. Λίγο αργότερα όμως, το 1792, ο Γιόζεφ Χάυντν, κανόνισε να πάει τελικά στη Βιέννη για να αναλάβει τη διδασκαλία του. Η εκπαίδευσή του στο πλευρό του Χάυντν διήρκεσε συνολικά δύο χρόνια. Επιπλέον σπούδασε αντίστιξη για ένα χρόνο με τον Γιόχαν Γκέοργκ Αλμπρεχτσμπέργκερ (Johann Georg Allbrehtsberger) και φωνητική σύνθεση με τον Αντόνιο Σαλιέρι (Antonio Salieri). Σταδιακά, άρχισε να αναγνωρίζεται η αξία του, αρχικά ως πιανίστας αλλά αργότερα και ως συνθέτης. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία των συνθετών της εποχής, ο Μπετόβεν δεν ανήκε στην Αυλή ούτε εργάστηκε για την εκκλησία, αλλά διατήρησε την ανεξαρτησία του ως συνθέτης. Κατόρθωνε να συντηρείται είτε με έσοδα από τις δημόσιες συναυλίες του, είτε παράγοντας και έργα κατά παραγγελία. Την πρώτη δημιουργική του περίοδο κατάφερε να καθιερωθεί στη Βιέννη χάρη στην σημαντική υποστήριξη του αριστοκρατικού κύκλου της Αυστρίας, της Βοημίας και της Ουγγαρίας.
Ένα από τα σημαντικότερα και το πιο τραγικό γεγονός της ζωής του Μπετόβεν αποτέλεσε η κώφωση του. Άρχισε να χάνει την ακοή του σταδιακά από την ηλικία των 26 ετών, το 1796 (κατά άλλους αρχίζει λίγα χρόνια αργότερα) και, περίπου το 1820, θεωρείται πως ήταν ολοκληρωτικά κωφός. Το γεγονός αυτό προκαλούσε μεγάλη θλίψη στον Μπετόβεν, η οποία αποτυπώνεται και σε γράμμα του προς τους αδελφούς του, το 1802, με την παράκληση να διαβαστεί μετά το θάνατό του, γνωστό και ως Διαθήκη του Heiligenstadt. Παρά την απώλεια της ακοής του, έγραψε μουσική μέχρι το τέλος της ζωής του. Η υγεία του Μπετόβεν ήταν γενικά κακή και το 1826 επιδεινώθηκε δραστικά, γεγονός που οδήγησε και στο θάνατο του τον επόμενο χρόνο.

Μουσικό έργο
Το έργο του Μπετόβεν διακρίνεται κυρίως σε τρεις χρονικές περιόδους. Η πρώτη αρχίζει από τις πρώτες δημιουργίες του μέχρι το 1802 που δημιουργεί τελικά ένα προσωπικό ύφος. Η δεύτερη περίοδος διαρκεί περίπου μέχρι το 1816 και ο Μπετόβεν είναι ήδη ένας αναγνωρισμένος συνθέτης. Η τελευταία περίοδος διακρίνεται από την παρουσία του ρομαντικού στοιχείου στις συνθέσεις του.

Πρώτη περίοδος 
Τις πρώτες σονάτες που συνέθεσε, ο Μπετόβεν τις αφιέρωσε στον Χάυντν, που αποτέλεσε και τον σημαντικότερο δάσκαλό του. Οι σονάτες αυτές χαρακτηρίζονται και από μεγάλες ομοιότητες με αντίστοιχες συνθέσεις του Χάυντν. Η σημαντικότερη ίσως από αυτές είναι η "Παθητική" (op. 13). Άλλες εμφανείς επιδράσεις είναι ο Μότσαρτ, ο Μούτσιο Κλεμέντι (Muzio Clementi) και ο Γιαν Ντούσεκ (Jan Dussek). Τον Απρίλιο του 1800 ο Μπετόβεν παρουσίασε την 1η Συμφωνία και δύο χρόνια αργότερα την 2η Συμφωνία. Η πρώτη ακολουθεί περισσότερο τα κλασικά πρότυπα, ενώ η δεύτερη χαρακτηρίζεται από περισσότερες καινοτομίες, κυρίως ως προς τη δομή της. Τα πρώτα έργα του Μπετόβεν διακρίνονται γενικά από συχνές εναλλαγές στη δυναμική και έντονες αντιθέσεις ή εξάρσεις. Στην πρώτη περίοδο ανήκουν επιπλέον τα έξι πρώτα κουαρτέτα εγχόρδων (op. 18) και τα δύο πρώτα κοντσέρτα για πιάνο.

Δεύτερη περίοδος 
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης δημιουργικής περιόδου του, ο Μπετόβεν έχει αναγνωριστεί σχεδόν σε ολόκληρη την Ευρώπη ως συνθέτης και πιανίστας. Παράλληλα αναπτύσσει ένα περισσότερο προσωπικό ύφος το οποίο χαρακτηρίζεται συχνά ως "ηρωικό". Η περίοδος αυτή ξεκινά με την 3η Συμφωνία (ή Ηρωική Συμφωνία), η οποία είναι πολύ μεγάλη σε διαστάσεις για τα πρότυπα της εποχής και χαρακτηρίζεται από αρκετές παρεκτροπές από την κλασική δομή των συμφωνιών. Το δεύτερο μέρος (Πένθιμο Εμβατήριο) έχει εμβατηριακό χαρακτήρα και θεωρείται αναφορά στην Γαλλική Επανάσταση. Αφιερώθηκε αρχικά στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη.
Την ίδια περίοδο ο Μπετόβεν συνθέτει και την μοναδική του όπερα Φιντέλιο. Κεντρικός χαρακτήρας της είναι η Λεονόρα, η οποία μεταμφιεσμένη σε άνδρα σώζει τον σύζυγο της από τη φυλακή. Η όπερα παραπέμπει επίσης στην Γαλλική Επανάσταση, με την Λεονόρα να ενσαρκώνει τα ιδανικά της. Η πρώτη παράσταση της όπερας δόθηκε το 1805 αλλά ακολούθησαν άλλες δύο εκδοχές της, το 1806 και το 1814.
Την περίοδο 1806 - 1808, ο Μπετόβεν ολοκλήρωσε την 4η, την 5η και την 6η Συμφωνία (ή Ποιμενική), ενώ το 1812 γράφτηκε η 7η και η 8η Συμφωνία. Στην δεύτερη περίοδο του Μπετόβεν ανήκουν ακόμα τα τρία τελευταία κοντσέρτα για πιάνο, το μοναδικό κοντσέρτο για βιολί, πέντε κουαρτέτα εγχόρδων (7-11) και έξι επιπλέον σονάτες για πιάνο στις οποίες περιλαμβάνεται η σονάτα Waldstein και η Appasionata.

Τρίτη περίοδος
Το 1816, το προχωρημένο στάδιο απώλειας ακοής του Μπετόβεν, αναγκάζει τον συνθέτη να αποσυρθεί σε μεγάλο βαθμό από πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις. Οι συνθέσεις αυτής της περιόδου είναι μεγαλοπρεπείς, με μεγαλύτερο πνευματικό βάθος, ενώ η δομή τους θεωρείται γενικά πιο αφηρημένη και ασαφής. Στα τελευταία έργα του, ο Μπετόβεν χρησιμοποίησε επίσης πολύ συχνά το στοιχείο των παραλλαγών. Οι παραλλαγές Diabelli θεωρούνται από τα σημαντικότερα έργα αυτού του είδους και αποτέλεσαν σημείο αναφοράς για αρκετά έργα της ρομαντικής περιόδου. Η τρίτη δημιουργική περίοδος χαρακτηρίζεται από την ολοκλήρωση της 9ης Συμφωνίας, η οποία παρουσιάστηκε δημόσια τον Μάιο του 1824. Αναφέρεται πως ο Μπετόβεν, που φαινομενικά διηύθυνε το έργο, δεν ήταν σε θέση να ακούσει τα χειροκροτήματα του πλήθους και χρειάστηκε να τον στρέψει προς το κοινό για υπόκλιση μία από τις σολίστ. Στην ένατη συμφωνία υπάρχει ένα στοιχείο καινοτομίας που είναι η χρήση χορωδίας και τεσσάρων μονωδών στην μελοποίηση του ποιήματος Ωδή στη Χαρά του Σίλερ (Shiller). Θεωρείται ως σήμερα ένα από τα αριστουργήματα στην ιστορία της μουσικής αν και, σε ορισμένα σημεία, ο συνθέτης έχει (πιθανόν λόγω της κώφωσής του) γράψει για ορισμένα όργανα (όπως το κόρνο) νότες που δεν τις διαθέτουν. Άλλα έργα που ανήκουν στην τελευταία περίοδο δημιουργίας του Μπετόβεν είναι τα τελευταία έξι κουαρτέτα εγχόρδων, οι τελευταίες έξι σονάτες για πιάνο καθώς και η Missa Solemnis (Επίσημη Λειτουργία), έργο θρησκευτικής αντιστικτικής μουσικής

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

22 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό


Η Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό καθιερώθηκε στη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ σχετικά με το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, που πραγματοποιήθηκε στο Ρίο Ντε Ζανέιρο της Βραζιλίας το 1992. Τη σχετική απόφαση πήρε η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 22 Δεκεμβρίου του 1992, που όρισε την 22α Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό.

Το Νερό, ο επονομαζόμενος και λευκός χρυσός, πηγή ζωής για τον άνθρωπο, βρίσκεται ανισομερώς κατανεμημένο στον πλανήτη.

Το 1/6 του πληθυσμού της γης, δηλαδή πάνω από 1 δισεκατομμύριο ψυχές, δεν έχουν πρόσβαση σε υδάτινες πηγές.
1,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι πίνουν νερό από μη ασφαλείς πηγές.
2,5 δισεκατομμύρια στερούνται και των πλέον βασικών συνθηκών υγιεινής.
400.000.000 εκατομμύρια παιδιά, σχεδόν το 1/5 των παιδιών του κόσμου, στερούνται ακόμη και την ελάχιστη ποσότητα καθαρού νερού που χρειάζονται για να ζήσουν.
5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από ασθένειες σχετιζόμενες με μολυσμένα ύδατα, 10 φορές περισσότεροι από αυτούς που σκοτώνονται κάθε χρόνο σε πολέμους.
300 σημεία σ' όλο τον πλανήτη είναι δυνητικά πεδία συγκρούσεων σχετικά με το νερό, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.
Το πρόβλημα είναι έντονο και στη γειτονιά μας, ιδίως στη Μέση Ανατολή. Η Τουρκία, χάρις στα δύο μεγάλα ποτάμια, τον Τίγρη και τον Ευφράτη, που πηγάζουν από τα εδάφη της και τα τεράστια φράγματα που κατασκευάζει, προαλείφεται για περιφερειακή δύναμη στην περιοχή.

Ο ΟΗΕ ξεκίνησε από τον Απρίλιο του 2004 δεκαετή καμπάνια με τίτλο «Νερό για Ζωή». Στόχος των δράσεων, που θα εφαρμοστούν από τις κυβερνήσεις όλων των χωρών του κόσμου, είναι η μείωση στο ήμισυ του αριθμού των ανθρώπων που δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό και στις βασικές συνθήκες υγιεινής.

πηγη http://www.sansimera.gr/worldays/9

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2015

15 Μαρτίου 2009: δολοφονείται ο νεαρός ηθοποιός Κωνσταντίνος Καραδήμας

Αγριο αστυνομικό θρίλερ θυμίζει πλέον η υπόθεση θανάτου του ταλαντούχου ηθοποιού του θεάτρου και της τηλεόρασης Κωνσταντίνου Καραδήμα, το άψυχο σώμα του οποίου βρέθηκε να κείτεται παγωμένο έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας της οδού Αντιναυάρχου Λάσκου 1 στον Πειραιά. Στοιχεία-σοκ που βρίσκονται στο φάκελο της δικογραφίας, την οποία χειρίζεται η τρίτη ανακρίτρια Πειραιά, δίνουν νέα τροπή στη δυσώδη ιστορία που έλαβε χώρα τα μεσάνυχτα της Κυριακής 15 Μαρτίου 2009, δύο βήματα μακριά από το Τζάνειο Νοσοκομείο.

Τα ντοκουμέντα που δημοσιεύει σήμερα η «Espresso» εμφανίζουν τον 32χρονο άτυχο ηθοποιό να έχει χτυπηθεί (και μάλιστα σοβαρά) στο πρόσωπο, να φέρει εγκεφαλικό οίδημα, αλλά και εκδορές στα χέρια και τα πόδια. Πρόκειται για τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής έκθεσης νεκροψίας-νεκροτομής που διενήργησε η Δήμητρα Τσακρή, 36 περίπου ώρες μετά το θάνατο του Καραδήμα, τα οποία και αποδομούν τους υπερασπιστικούς ισχυρισμούς του προφυλακισμένου αξιωματικού του Εμπορικού Ναυτικού Φώτη Δαλμήρα. Το μεσημέρι της 15ης Ιουνίου 2009, ο 37χρονος κατηγορούμενος παρουσίασε ενώπιον της ανακρίτριας ένα απολογητικό «σενάριο» βάσει του οποίου ο Κωνσταντίνος Καραδήμας κατέληξε κατά τη διάρκεια της ερωτικής συνεύρεσης που είχαν μέσα στο διαμέρισμά του αφού πρώτα οι δυο τους είχαν ρουφήξει κοκαΐνη και είχαν εισπνεύσει popper.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα των τοξικολογικών εξετάσεων, αλλά και της νεκροψίας τον εκθέτουν και ρίχνουν τους ισχυρισμούς του στον... Καιάδα. Πρώτον, αποδεικνύουν ότι ο Καραδήμας εκείνο το βράδυ δεν είχε πιει ούτε μια σταγόνα αλκοόλ και δεν είχε κάνει χρήση ναρκωτικών ουσιών και δεύτερον, προωθούν ένα σενάριο για το οποίο η οικογένεια του αδικοχαμένου ηθοποιού μιλούσε από την πρώτη στιγμή: ότι, δηλαδή, το οξύ πνευμονικό οίδημα από το οποίο κατέληξε ο 332χρονος άνδρας προκλήθηκε από τα δολοφονικά χτυπήματα που του έφερε ο δράστης ή οι δράστες που τον... περίμεναν μέσα στο «σκοτεινό» δωμάτιο του πρώτου ορόφου της πολυκατοικίας.


Σακατεμένο πρόσωπο!

Η έκθεση νεκροψίας συμπλέει με τα όσα έχουν καταθέσει οι ιατροί του Τζάνειου Νοσοκομείου, ότι, δηλαδή, η σορός του άτυχου άνδρα έφερε μώλωπες στο πρόσωπο και τα χέρια. Από τα όσα διαπίστωσε η ιατροδικαστής Δήμητρα Τσακρή, ο ταλαντούχος ηθοποιός ήταν χτυπημένος στο μέτωπο, στο φρύδι και τα χείλη, είχε μικρό θλαστικό τραύμα πάνω από το αριστερό μάτι, είχε εκδορές στο δεξί ζυγωματικό, στο πηγούνι, στο θώρακα, αλλά και τα γόνατα!

Ειδικότερα, η νεκροψία αναφέρει πως στο πτώμα του Καραδήμα παρατηρήθηκαν: 1) Εκχύμωση αριστεράς μετωπιαίας χώρας, 2) εκδορά δεξιάς οφρύος, 3) μικρό θλαστικό τραύμα άνω βλεφάρου αριστερού οφθαλμού, 4) περγαμηνοειδείς εκδορές δεξιάς ζυγωματικής χώρας, 5) εκχυμώσεις χειλέων, 6) εκδορά πώγωνος, 7) εκχυμώσεις δεξιού αντιβραχίου, 8) εκδορά αριστερού βραχίονος, 8) κυάνωση ονυχών χειρών, 9) επιπολής εκδορά κατώτερης θωρακικής μοίρας, 10) εκδορά αριστερού γόνατος και 11) περγαμηνοειδείς εκδορές όρχεων. Επιπλέον, από τη νεκροτομή που διενήργησε η ίδια ιατροδικαστής διαπιστώθηκε ότι ο εγκέφαλος του άτυχου Καραδήμα παρουσίαζε εικόνα οιδήματος.

Εντούτοις, φωτογραφίες που συμπεριλαμβάνονται στη δικογραφία και αποτυπώνουν την εικόνα του προσώπου του νεκρού ηθοποιού (η «Εspresso» τις έχει στη διάθεσή της, αλλά δεν τις δημοσιεύει σεβόμενη τη μνήμη του άτυχου άντρα) εμφανίζουν τον καλλιτέχνη να είναι παραμορφωμένος στο πρόσωπο. Χτυπημένος πολύ και στα μάτια και στα χείλη και τη μύτη! Αυτό που προκαλεί πάντως εντύπωση είναι ότι στην έκθεση που συνέταξε η ιατροδικαστής, ως αιτία θανάτου ναι μεν αναφέρει το πνευμονικό οίδημα και τη γαστρορραγία, χωρίς όμως να προσδιορίζει τι μπορεί να προκάλεσε το «επεισόδιο».

Από την άλλη πλευρά, έγκριτοι επιστήμονες σχολιάζουν στην «Espresso»: «Προφανώς, ο άτυχος ηθοποιός έπαθε στηθαγχική κρίση και στη συνέχεια οξύ πνευμονικό οίδημα εξαιτίας των χτυπημάτων» καθώς -όπως λένε- δύσκολα μπορούν να δώσουν άλλη εξήγηση για το τι μπορεί να προκάλεσε το θάνατο του ηθοποιού και δη από τη στιγμή που εκείνος δεν είχε καταναλώσει ναρκωτικά ή αλκοόλ, αλλά και δεν υπέφερε -σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση- από στεφανιαία νόσο. Αλλοι ειδικοί στους οποίους απευθυνθήκαμε επισημαίνουν ότι η γαστρορραγία και το πνευμονικό οίδημα είναι πιθανόν να προκλήθηκαν ακόμη και από «κενή ένεση» που κάποιος ή κάποιοι κάρφωσαν στο χέρι του ηθοποιού!

Τον απειλούσαν!
Τη στιγμή που η ανακριτική διαδικασία κινείται πλέον σε διαφορετική οδό ψάχνοντας να βρει αν τελικά ο Καραδήμας κατέληξε εξαιτίας του σοκ που υπέστη από τα χτυπήματα που δέχτηκε μέσα στο διαμέρισμα του Δαλμήρα και η οικογένεια του θύματος δηλώνει πεπεισμένη ότι ο θάνατος του ανθρώπου της οφείλεται σε εγκληματική ενέργεια, νέα τροπή στο θρίλερ δίνουν τα όσα περιέχονται στη δικογραφία και αναφέρουν ότι ο 32χρονος άνδρας, λίγες μέρες πριν από το εφιαλτικό βράδυ της 15 Μαρτίου απειλούνταν. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με όσα έχουν καταθέσει στην Αστυνομική Υποδιεύθυνση Πειραιά φίλοι του θύματος, «τις τελευταίες μέρες δεχόταν τόσο στο κινητό τηλέφωνο όσο και στον ηλεκτρονικό υπολογιστή απειλητικά μηνύματα».

Επιπροσθέτως, εξακριβωμένες πληροφορίες αναφέρουν ότι λίγες μέρες πριν από το βράδυ της συνάντησής του με τον Δαλμήρα, ο ηθοποιός σκόπευε να «εξαφανιστεί» από την Αθήνα και να μετακομίσει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Φέρεται να ήταν έτοιμος να εγκαταλείψει τόσο το θέατρο όσο και τη ζωή του στο λεκανοπέδιο και να εγκατασταθεί στη συμπρωτεύουσα και γι’ αυτό το λόγο άλλωστε εμφανίζεται να είχε κλείσει αεροπορικό εισιτήριο με ώρα και ημέρα αναχώρησης τις 3.00 τα ξημερώματα της Κυριακής 15ης Μαρτίου 2009. Δηλαδή, έξι ώρες μετά που αναχώρησε από το σπίτι του στο Κουκάκι και έφτασε στο διαμέρισμα της Αντιναυάρχου Λάσκου 1 στον Πειραιά. «Και όμως, δεν είχε κανένα λόγο να το κάνει αυτό. Με τίποτα δεν θα άφηνε το σανίδι που τόσο πολύ λάτρευε. Εκτός αν συνέβαινε κάτι σοβαρό» μας λένε πρόσωπα του περιβάλλοντός του.

Τι λοιπόν είναι αυτό που μπορεί να έκανε τον ταλαντούχο καλλιτέχνη να ήθελε να ξεκινήσει μια «νέα ζωή» στη Θεσσαλονίκη; Και ποιοι είναι εκείνοι που τον «βομβάρδιζαν» με απειλητικά μηνύματα στο κινητό και τον προσωπικό του υπολογιστή; Μήπως ο Κωνσταντίνος Καραδήμας πήγε εκείνο το μοιραίο βράδυ στο διαμέρισμα του προφυλακισμένου αξιωματικού του Εμπορικού Ναυτικού γνωρίζοντας ποιους θα συναντήσει και αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει τους όποιους ανοιχτούς λογαριασμούς είχε; Μήπως μέσα στο διαμέρισμα τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα υπολόγιζε και εκείνοι που φέρονται να τον απειλούσαν αποφάσισαν να του δώσουν ένα «γερό μάθημα»; Μήπως τελικά ευσταθεί η πληροφορία που θέλει τον άτυχο ηθοποιό να είχε μπλέξει με κύκλωμα τοκογλύφων από τους οποίους είχε δανειστεί ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό με σκοπό να «βοηθήσει» κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο; Πρόκειται για καυτά ερωτήματα που μένει να δούμε αν τελικά στοιχειοθετηθούν ανακριτικά. Μέχρι τότε, θα αποτελούν στείρες εικασίες...


Οι αντιφάσεις του Δαλμήρα και οι απειλές κατά της οικογένειας

Το μοναδικό πρόσωπο που γνωρίζει την αλήθεια για το τι πραγματικά συνέβη στην περίεργη ιστορία, που κάθε μέρα που περνάει μοιάζει όλο και πιο πολύ με καλοστημένο αστυνομικό θρίλερ, είναι ο προφυλακισμένος στον Κορυδαλλό Φώτης Δαλμήρας. Πληροφορίες πάντως φέρουν τον 37χρονο κατηγορούμενο να εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να τηρεί την ίδια υπερασπιστική γραμμή. Εμμένει, δηλαδή, ότι τον Καραδήμα τον γνώρισε το πρωινό εκείνης της μοιραίας μέρας μέσω του Διαδικτύου, ότι ανταλλάξανε τηλέφωνα και ότι ο ηθοποιός τον επισκέφθηκε στο διαμέρισμά του κατά τις 9.00 το βράδυ. Στα αξιοσημείωτα είναι πως προανακριτικά καταθέτει ότι αρχικά τον κέρασε πορτοκαλάδα (!) και στη συνέχεια έκαναν χρήση κοκαΐνης, αλλά και popper. Στη συνέχεια ισχυρίζεται πως ξεκίνησαν την ερωτική πράξη κατά τις 11.00 το βράδυ και ότι οι δείκτες του ρολογιού έδειχναν πέντε λεπτά μετά τα μεσάνυχτα όταν ο ηθοποιός έχασε τις αισθήσεις του. Ακολούθως, λέει, ότι προσπάθησε να τον επαναφέρει στη ζωή με καρδιομαλάξεις και τεχνητή αναπνοή και ότι μετά από μισή περίπου ώρα τον κατέβασε στην είσοδο της πολυκατοικίας.

Ωστόσο, είναι προφανές ότι τα νέα στοιχεία που ήδη αξιολογούνται από την ανακρίτρια διαψεύδουν τους ισχυρισμούς του Δαλμήρα καθώς εκείνος:

1) Κάνει λόγο για χρήση ναρκωτικών, ενώ οι τοξικολογικές εξετάσεις έδειξαν ότι ο Καραδήμας ήταν «καθαρός».

2) Επισημαίνει ότι ο ηθοποιός δεν είχε χτυπήματα στο πρόσωπο, ενώ τόσο οι φωτογραφίες του θύματος όσο και η νεκροψία-νεκροτομή τον εμφανίζουν τραυματισμένο στο πρόσωπο και το σώμα.

3) Εκανε λόγο για κοκαΐνη, ενώ τα αποτελέσματα του Γενικού Χημείου του Κράτους που ανέλυσαν την άσπρη σκόνη που βρέθηκε κατέληξαν πως επρόκειτο για παρακεταμόλη (δηλαδή, ουσία που υπάρχει στα αντιπυρετικά φάρμακα).

Σίγουρο, παράλληλα, θεωρείται ότι τα βράδια που περνάει στο κελί του ήδη σκέφτεται τις απαντήσεις που θα δώσει όταν και αν βρεθεί και πάλι ενώπιον της ανακρίτριας στην προσπάθειά του να εξηγήσει πού οφείλονται τα χτυπήματα που διαπιστώθηκαν στο πρόσωπο και το σώμα του Καραδήμα, αλλά και γιατί εκείνος παρουσιάζει ένα σενάριο περί «ναρκωτικών, ερωτικής συνεύρεσης και άλλων... περίεργων».

Από την άλλη πλευρά, απειλητικά τηλεφωνήματα που την καλούν να σταματήσει τις έρευνες αν δεν θέλει να έχει άσχημη κατάληξη καταγγέλλει πως δέχεται η αδερφή του αδικοχαμένου ηθοποιού Βιβή Καραδημητρά. Οπως επισημαίνει στην «Espresso», εδώ και δύο εβδομάδες άγνωστος άνδρας τηλεφωνεί στο κινητό της και της ζητεί να σταματήσει να ασχολείται με την υπόθεση. Η ίδια πάντως φέρεται αποφασισμένη να συνεχίσει να αγωνίζεται έως ότου αποδείξει ότι ο αδερφός της «έφυγε» λόγω εγκληματικής ενέργειας και απευθύνει κάλεσμα στον κατηγορούμενο να πει όλη την αλήθεια: «Ο φονιάς πρέπει να μιλήσει τώρα. Τέρμα τα αστεία.
Και αν νομίζουν ότι μπορούν να κρυφτούν και να με φοβίσουν πίσω από ένα τηλέφωνο, είναι γελασμένοι. Θα φτάσω μέχρι το τέρμα για να δικαιωθεί η ψυχούλα του αδερφού μου» λέει χαρακτηριστικά.

15 Μαρτίου 1884: γεννιέται ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός


Ο Άγγελος Σικελιανός (15 Μαρτίου 1884 – 19 Ιουνίου 1951) ήταν ένας από τους μείζονες Έλληνες ποιητές. Το έργο του διακρίνεται από έντονο λυρισμό και ιδιαίτερο γλωσσικό πλούτο.

Γεννήθηκε στη Λευκάδα, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Αποφοίτησε από το γυμνάσιο το 1900 και τον επόμενο χρόνο γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει ποτέ τις νομικές του σπουδές. Τα ενδιαφέροντά του ήταν καθαρά λογοτεχνικά και από νωρίς μελέτησε Όμηρο, Πίνδαρο, Ορφικούς και Πυθαγόρειους, λυρικούς ποιητές, προσωκρατικούς φιλοσόφους, Πλάτωνα, Αισχύλο αλλά και τηνΑγία Γραφή και ξένους λογοτέχνες όπως τον Ντ' Αννούντσιο. Τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια και στράφηκε στην ποίηση και το θέατρο. Σημαντικό σταθμό στη ζωή του Σικελιανού αποτέλεσε ο γάμος του, το 1907, με την Αμερικανίδα Eva Palmer, η οποία σπούδαζε στο Παρίσι ελληνική αρχαιολογία και χορογραφία. Ο γάμος τους τελέστηκε στην Αμερική, ενώ εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα το 1908. Εκείνη την περίοδο ο Σικελιανός ήρθε σε επαφή με αρκετούς πνευματικούς ανθρώπους και τελικά το 1909 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Αλαφροΐσκιωτος, η οποία προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους, αναγνωριζόμενη ως έργο σταθμός στην ιστορία των νεοελληνικών γραμμάτων. Ακολούθησε μια περίοδος έντονης αναζήτησης. που καταλήγει στην έκδοση των τεσσάρων τόμων της ποιητικής συλλογής Πρόλογος στη Ζωή, Η Συνείδηση της Γης μου (1915), Η Συνείδηση της Φυλής μου (1915), Η Συνείδηση της Γυναίκας (1916) και Η Συνείδηση της Πίστης (1917). Ο Πρόλογος στη Ζωή ολοκληρώθηκε αργότερα με τη Συνείδηση της Προσωπικής Δημιουργίας. Ακολουθούν ακόμα τα χαρακτηριστικά ποιήματα Το Πάσχα των Ελλήνων και Μήτηρ Θεού, της περιόδου 1917 - 1920, καθώς και διάφορες συνεργασίες του με λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής.

Η αρχαιοελληνική πνευματική ατμόσφαιρα απασχόλησε βαθιά το Σικελιανό και συνέλαβε την ιδέα να δημιουργηθεί στους Δελφούς ένας παγκόσμιος πνευματικός πυρήνας ικανός να συνθέσει τις αντιθέσεις των λαών («Δελφική Ιδέα»). Για το σκοπό αυτό ο Σικελιανός, με τη συμπαράσταση και την οικονομική αρωγή της γυναίκας του, δίνει πλήθος διαλέξεων και δημοσιεύει μελέτες και άρθρα. Παράλληλα, οργανώνει τις «Δελφικές Εορτές» στους Δελφούς με τις παραστάσεις του Προμηθέα Δεσμώτη (1927) και των Ικέτιδων (1930) του Αισχύλου να ανεβαίνουν στο αρχαίο θέατρο. Η «Δελφική Ιδέα» εκτός από τις αρχαίες παραστάσεις περιελάμβανε και την «Δελφική Ένωση», μια παγκόσμια ένωση για τη συναδέλφωση των λαών και το «Δελφικό Πανεπιστήμιο», στόχος του οποίου θα ήταν να συνθέσει σε έναν ενιαίο μύθο τις παραδόσεις όλων των λαών. Για τις πρωτοβουλίες αυτές, το 1929, η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε αργυρό μετάλλιο για τη γενναία προσπάθεια αναβίωσης των δελφικών αγώνων. Από το φιλόδοξο αυτό σχέδιο το μόνο που πραγματοποιήθηκε τελικά ήταν οι Δελφικές Εορτές, αλλά και αυτές οδήγησαν σε οικονομική καταστροφή και χωρισμό του ζεύγους, αφού η Εύα Πάλμερ εγκαταστάθηκε από τότε στην Αμερική και επέστρεψε μόνο μετά το θάνατο του ποιητή.

Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Άγγελος Σικελιανός μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Σικελιανός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πνευματική αντίσταση του λαού, με κορυφαία εκδήλωση το ποίημα και το λόγο που εκφώνησε στην κηδεία του Παλαμά το 1943.

Tο 1946 εξελέγη πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, ενώ το 1949 ήταν υποψήφιος για το Βραβείο Νομπέλ. Ο Άγγελος Σικελιανός πέθανε στην Αθήνα το 1951 και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

15 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή


Η Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή εορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Μαρτίου. Καθιερώθηκε το 1983 με απόφαση του ΟΗΕ, σε ανάμνηση μιας ομιλίας του αμερικανού προέδρου Τζον Κένεντι, που έθεσε τις βάσεις του καταναλωτικού κινήματος.

Στις 15 Μαρτίου του 1962 ο Τζον Κένεντι, σε μία μνημειώδη ομιλία του στο Κογκρέσο, σκιαγράφησε τα τέσσερα βασικά καταναλωτικά δικαιώματα: Ικανοποίηση των βασικών αναγκών, ασφάλεια, πληροφόρηση και επιλογή.

Είπε, μεταξύ άλλων: « Καταναλωτές είμαστε όλοι! Πρόκειται για τη μεγαλύτερη οικονομική μονάδα, η οποία επηρεάζει, αλλά και επηρεάζεται σχεδόν από κάθε δημόσια ή ιδιωτική οικονομική απόφαση. Ο καταναλωτής είναι η μόνη σημαίνουσα οικονομική μονάδα, η οποία δεν είναι αποτελεσματικά οργανωμένη και της οποίας οι απόψεις δεν ακούγονται.»

πηγη: http://www.sansimera.gr/worldays/5

15 Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας

Η 15η Μαρτίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας το 1997, με πρωτοβουλία αναρχικών οργανώσεων της Ελβετίας, με αφορμή τον ξυλοδαρμό δύο παιδιών ηλικίας 11 και 12 ετών από αστυνομικούς.

Η αφιέρωση της 15ης Μαρτίου στη διαμαρτυρία εναντίον της αστυνομικής βαρβαρότητας αποτέλεσε πρωτοβουλία κυρίως δύο αναρχικών οργανώσεων, της κολεκτίβας COBP κατά της αστυνομικής βίας στο Μοντρεάλ του Καναδά και της ελβετικής ομάδας «Μαύρη Σημαία».

Σε 14 χώρες περισσότερες από 50 οργανώσεις διοργανώνουν σχεδόν κάθε χρόνο εκδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Το 2006 οργανώσεις του αντιεξουσιαστικού χώρου και από τις 14 αυτές χώρες, κατήγγειλαν μέσα από τις εκδηλώσεις τους, την αστυνομική βαρβαρότητα και κατ' επέκταση τη βαρβαρότητα του Κράτους, που κατευθύνεται κατά των «ανεπιθύμητων προσώπων», που περιλαμβάνουν φτωχούς, άστεγους, μετανάστες, εργάτες, ιερόδουλες και ακτιβιστές.

Φυσικά η επιλογή της συγκεκριμένης ημέρας δεν είναι παγκοσμίως αποδεκτή. Στις ΗΠΑ, ήδη από το 1995 είχε αφιερωθεί στον ίδιο σκοπό η 22α Οκτωβρίου.

Κατά κύριο λόγο, στόχος της ημέρας αυτής είναι η ενίσχυση των δεσμών μεταξύ ομάδων που εργάζονται άμεσα ή έμμεσα εναντίον της αστυνομικής βαρβαρότητας σε όλο τον κόσμο. Η αλληλεγγύη για τα θύματα αστυνομικής βίας λαμβάνει ιδιαίτερα οργανωμένη μορφή στον Καναδά, όπου κάθε χρόνο υπάρχει μεγάλη προσέλευση στις διαμαρτυρίες.

Οι τρόποι καταστολής που εφαρμόζονται πλέον από τις περισσότερες κυβερνήσεις, για τη διατήρηση της τάξης και της κοινωνικής ειρήνης, έχουν προκαλέσει τα τελευταία χρόνια έντονες αντιδράσεις σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα, όπως αποδεικνύουν αμέτρητα περιστατικά αστυνομικής βαρβαρότητας που έχουν έρθει στο φως μόνο τα τελευταία χρόνια, με δραματικό αποκορύφωμα τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την κοινωνική εξέγερση που ακολούθησε.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

14 Μαρτίου 1883: πεθαίνει ο Καρλ Μαρξ, γερμανός ιδρυτής του επιστημονικού σοσιαλισμού.

Ο Καρλ Χάινριχ Μαρξ (Karl Heinrich Marx) (Τριέρη 1818- Λονδίνο 1883) ήταν Γερμανός φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, δημοσιογράφος, ιστορικός, πολιτικός οικονομολόγος και θεωρείται ως θεμελιωτής του κομμουνισμού. Ασχολήθηκε με πολλά ζητήματα ως φιλόσοφος και δημοσιογράφος. Είναι κατ' εξοχήν γνωστός για την ανάλυση της ιστορίας σε όρους ταξικής πάλης, η οποία συνοψίζεται στη θεωρία ότι τα συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών και των εργαζομένων είναι διαμετρικά αντίθετα μεταξύ τους.

Η σκέψη του Καρλ Μαρξ
Τα κείμενα του Μαρξ δεν μπορούν να αναχθούν σε κάποια φιλοσοφία, πολύ λιγότερο σε ένα φιλοσοφικό σύστημα. Το όλο έργο του είναι μια ριζική κριτική της φιλοσοφίας, ειδικά του εγελιανού συστήματος και των φιλοσοφιών των αριστερών και δεξιών Μεταεγελιανών. Δεν ήταν όμως μια απλή άρνηση των φιλοσοφιών αυτών. Ενώ με τον Χέγκελ η πραγματικότητα γινόταν φιλοσοφία, ο Μάρξ διακήρυξε ότι η φιλοσοφία πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Δεν μπορεί πια κανείς να είναι ικανοποιημένος με την ερμηνεία του κόσμου, πρέπει να ενδιαφέρεται για την αλλαγή του, που σημαίνει αλλαγή και του ίδιου του κόσμου και της συνείδησης του ανθρώπου γι' αυτόν. αυτό με τη σειρά του απαιτεί κριτική της εμπειρίας μαζί με μια κριτική των ιδεών. Για τον Μαρξ κάθε γνώση είναι άμεσα συνυφασμένη με κριτική των ιδεών. Δεν ήταν εμπειριστής. Το έργο του βρίθει από έννοιες (ιδιοποίηση, αλλοτρίωση, δημιουργική εργασία κ.α.) κληρονομημένες από παλαιότερους φιλοσόφους και οικονομολόγους. Αυτό που χαρακτηρίζει τη σκέψη του Μαρξ είναι το ότι αντί να διατυπώνει αφηρημένες προτάσεις για ένα σύνολο προβλημάτων, όπως είναι ο άνθρωπος, η γνώση κτλ., εξετάζει το καθένα στη δυναμική σχέση του με τα άλλα και, κυρίως, προσπαθεί να το συσχετίσει με τις ιστορικές, πολιτικές και οικονομικές πραγματικότητες.
Η χώρα που είναι περισσότερο αναπτυγμένη βιομηχανικά δείχνει απλώς σε όσους την ακολουθούν στην βιομηχανική κλίμακα την εικόνα του ίδιου του μέλλοντός τους...Ακόμα κι όταν μια κοινωνία φτάσει να ανακαλύψει το χνάρι του φυσικού νόμου που διέπει την κίνησή της ...δεν μπορεί ούτε να ξεπεράσει με ένα άλμα ούτε να καταργήσει με διατάγματα τις φάσεις της φυσικής της ανάπτυξης' μπορεί όμως να συντομεύσει την περίοδο της κύησης και να απαλύνει τους πόνους της γέννας τους
Το Κεφάλαιο, Πρόλογος στην 1η γερμανική έκδοση

Αλλοτρίωση
Παρότι η έννοια της αλλοτρίωσης δεν είναι άγνωστη (Ζαν Ζακ Ρουσσώ , Φρίντριχ Ένγκελς) , ο Μαρξ την εξετάζει μέσα από το πρίσμα της εργασίας Αναφέρθηκε στην έννοια της αλλοτρίωσης, η οποία θεωρεί ότι ανεξάρτητα από το αν αποτελεί συνειδητή κατάσταση ή όχι για τους εργαζόμενους, σαν έννοια είναι συνυφασμένη με το καπιταλιστικό σύστημα. Για τον Μαρξ, η αλλοτρίωση είναι φαινόμενο που πηγάζει από την θέση των παραγωγικών μέσων και τις συνθήκες της παραγωγής. Ο εργαζόμενος παράγει προς συμφέρον άλλων προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαραίτητα προς επιβίωση. Με αυτό τον τρόπο μετατρέπεται σε εμπόρευμα, οδηγείται στην εξαθλίωση η οποία αυξάνεται, χάνει την προσωπικότητά του και είναι αποκλεισμένος από τον έλεγχο των συνθηκών της εργασίας του. Αυτό έχει ως συνέπεια την αποξένωση από το προϊόν εργασίας του από την διαδικασία παραγωγής, από τους άλλους ανθρώπους. Αλλά και όλοι είναι αποξενωμένοι από την ίδια τους την φύση. Κατά συνέπεια, η εξάλειψη στην αλλοτρίωση της εργασίας μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας.

Μαρξιστική Πολιτική
Η μαρξιστική προσέγγιση στην ανάλυση των ανθρώπινων υποθέσεων,που εμφανίζεται κάτω από διάφορες παραλλαγές, μας δίνει ένα συνδυασμό προβλεπτικών και καθοδηγητικών αξιωμάτων που ανοίγουν το δρόμο σε αυτό που οι μαρξιστές θεωρούν αναπόφευκτη ιστορική πορεία προς την επικράτηση του παγκόσμιου κομμουνισμού. Τελικός αντικειμενικός σκοπός και αναπόφευκτη τελική μορφή του πολιτεύματος για την ανθρωπότητα είναι η εγκαθίδρυση μιας αδιατάρακτα ειρηνικής, αταξικής κοινωνίας χωρίς κράτος, όπου η δικαιοσύνη θα πραγματώνεται με την εφαρμογή της απλής αρχής «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητες του,στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του»