Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

20 Φεβρουαρίου 1993: πεθαίνει ο Φερούτσιο Λαμποργκίνι, ιταλός βιομήχανος και κατασκευαστής πολυτελών αυτοκινήτων και γεωργικών ελκυστήρων. (Γεν. 28/4/1916)

Τα αγροτόπαιδο που πέρασε από τα τρακτέρ στα ασύλληπτα GT!
Ο κατασκευαστής γεωργικών ελκυστήρων που διαμαρτυρήθηκε στον Φερράρι για το θορυβώδες των μηχανοκίνητων δημιουργιών του δεν χρειάζεται συστάσεις, καθώς τα supercars με το λογότυπό του αποτελούν όνειρο κάθε λάτρη της κραυγαλέας ταχύτητας.
Το αντίπαλο δέος του «πατριάρχη» της σπορ αυτοκίνησης Έντζο Φερράρι ήταν ήδη πλούσιος βιομήχανος γεωργικών μηχανημάτων όταν έλαβε χώρα το περίφημο περιστατικό που τον πείσμωσε και γεννήθηκε έτσι η φοβερή και τρομερή Lamborghini από καθαρό καπρίτσιο!
Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του '50 λοιπόν, όπως το θέλει ο διαπρεπής θρύλος της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, όταν ο νεαρός βιομήχανος Φερούτσιο απαίτησε να δει τον Έντζο στο εργοστάσιό του. Έχοντας ήδη αποκτήσει μια χούφτα Ferrari, επισκεπτόταν πιο συχνά απ' όσο έπρεπε τη μονάδα του Μαρανέλο για επισκευές στους συμπλέκτες και τα κιβώτια ταχυτήτων, και την επίμαχη μέρα ήταν εξοργισμένος τόσο με τα μηχανικά προβλήματα των κομψοτεχνημάτων του Έντζο και τα φτωχά εσωτερικά τους όσο και από τον περιττό θόρυβο που έκαναν.
Ο Φερούτσιο απαίτησε λοιπόν να δει τον Έντζο για να του τα ψάλει ένα χεράκι, εκείνος όμως αρνήθηκε να συναντηθεί με τον «τρακτερά» ή, σύμφωνα με τη δημοφιλέστερη εκδοχή του μύθου, η συνάντηση έλαβε χώρα μόνο και μόνο για να εισπράξει ο Λαμποργκίνι την εμφατική απάντηση του Έντζο: «Ασχολήσου εσύ με τα τρακτέρ σου και άσε εμένα να ασχοληθώ με τα αυτοκίνητα μου!».
Όπως κι αν έχει η πραγματικότητα, ο πεισμωμένος Λαμποργκίνι αποφασίζει να τα βάλει ευθέως με τον Φερράρι, που ήταν μάλιστα την εποχή εκείνη στον κολοφώνα της δύναμης και της αλαζονείας του, κάνοντας κάτι ακόμα πιο αναιδές από τα παράπονα στον Έντζο: επιστρέφει στο χωριό του και ξεκινά τη δική του μηχανοκίνητη περιπέτεια, κατασκευάζοντας φουτουριστικά GT με θηριώδεις V12 κινητήρες, κάνοντας την επιτάχυνση συνώνυμο του ονόματός του.

Κι έτσι ο Λαμποργκίνι ίδρυσε τη Automobili Lamborghini S.p.A μόνο και μόνο για να μπει στο μάτι του Έντζο, αφήνοντας τον κόσμο άφωνο όταν παρουσίασε στο Σαλόνι Αυτοκίνητου της Γενεύης τη μοναδική Miura το 1966.
Και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία, ένα χρονικό ultra GT διαμαντιών που είναι συνυφασμένα με τη σπορ αυτοκίνηση. Όσο για τον δημιουργό τους, όταν έδειξε στον πλανήτη ότι οι Ferrari μπορούσαν να νικηθούν, τα παράτησε και αποσύρθηκε στο κτήμα του για να ασχοληθεί με τους αμπελώνες του...

Πρώτα χρόνια 
Ο Φερούτσιο Λαμποργκίνι γεννιέται στις 28 Απριλίου 1916 σε χωριό της βόρειας Ιταλίας (επαρχία Φεράρα), μέσα σε αγροτική οικογένεια αμπελουργών. Το αγροτόπαιδο μεγαλώνει λοιπόν μέσα στους αμπελώνες, ενδιαφέρεται περισσότερο όμως για τα γεωργικά μηχανήματα παρά για την ίδια την αγροτική παραγωγή.

Βλέποντας την κλίση του στη μηχανική, οι γονείς του τον στέλνουν στο τοπικό κολέγιο της Μπολόνια, από όπου αποφοιτεί δύο χρόνια αργότερα με τίτλο σπουδών στον βιομηχανικό σχεδιασμό και τη μηχανική. Ο Φερούτσιο επιστρέφει τάχιστα στο χωριό του και πιάνει δουλειά σε συνεργείο μηχανημάτων.

Ξεσπώντας ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, ο νεαρός μηχανικός υπηρετεί τη θητεία του στην αεροπορική βάση της Ιταλίας στη Ρόδο, επισκευάζοντας οχήματα. Οι πολεμικές περιπέτειες τον αναγκάζουν να συνεχίσει να δουλεύει στα συμμαχικά πια οχήματα παρά το τέλος των εχθροπραξιών (ήταν αιχμάλωτος των Βρετανών), μέχρι το 1946.

Όταν τελικά επιστρέφει στο σπίτι του, η πολύτιμη εμπειρία που έχει αποκτήσει στα συνεργεία μετουσιώνεται σε μια ιδέα: αρχίζει να επισκευάζει γεωργικούς ελκυστήρες χρησιμοποιώντας εξαρτήματα από στρατιωτικά οχήματα...

Από αγροτόπαιδο βιομήχανος
Το συνεργείο επισκευής τρακτέρ που άνοιξε πήγαινε πολύ καλά, ενθαρρύνοντας τον Φερούτσιο να αρχίσει την περιπέτειά του με τη βιομηχανία. Η Lamborghini Trattori ιδρύεται το 1948 και σύντομα τον στέλνει στην κορυφή! Μέσα σε λίγα χρόνια είναι πια ιδιαίτερα πλούσιος και γνωστός κατασκευαστής γεωργικών ελκυστήρων...
Με την άνεση που του δίνουν τα πλούτη του, ο Φερούτσιο αρχίζει να αποκτά το ένα supercar πίσω από το άλλο, δείχνοντας ιδιαίτερη πάντως προτίμηση στα κομψοτεχνήματα που έβγαιναν από το εργοστάσιο του γειτονικού Μαρανέλο.

Δεν ήταν πάντως ικανοποιημένος από τη μηχανική των Ferrari, καθώς ο Έντζο έδινε όλη του την ενεργητικότητα στο αγωνιστικό πρόγραμμα της φίρμας και όχι στα αυτοκίνητα που κυκλοφορούσαν στους δρόμους. Όπως εξάλλου το έλεγε και ο ίδιος ο Φερράρι, τα μοντέλα παραγωγής υπήρχαν μόνο και μόνο για να τον προμηθεύουν με τα απαραίτητα κονδύλια για τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας του.

Και ήταν μάλιστα η Ferrari 250 GT που είχε μόλις αγοράσει ο Λαμποργκίνι που θα γεννούσε τη δική του περιπέτεια με την αυτοκινητοβιομηχανία. Το ολοκαίνουριο κομψοτέχνημα έκανε μπόλικες βόλτες στο Μαρανέλο για επισκευές, αν και το πρόβλημα με τον συμπλέκτη και το κιβώτιο ταχυτήτων δεν φαινόταν να λύνεται ποτέ. Ο Λαμποργκίνι επισκευάζει τελικά μόνος του το αμάξι και τότε ήταν που θέλησε να δει τον Έντζο, με τον θρύλο να έχει όπως τον περιγράψαμε πρωτύτερα...

Η γέννηση της Lamborghini Automobili
Έλαβε δεν έλαβε χώρα η διαβόητη συνάντηση με τον «αγρότη» Φερούτσιο και τον «πολύ» Έντζο, ο Λαμποργκίνι πείσμωσε με τον ιδιοκτήτη της Ferrari και αποφάσισε να τον χτυπήσει εκεί που θα πονούσε περισσότερο: στη σπορ αυτοκίνηση! Αφού «έκλεψε» λοιπόν δύο περίφημους μηχανικούς της Ferrari, επιδόθηκε με μανία στην απόπειρά του να νικήσει τον Έντζο κατασκευάζοντας το απόλυτο GT του καιρού!

Ιδρύει έτσι τη Lamborghini Automobili κάπου 15 χιλιόμετρα δίπλα στο εργοστάσιο του Έντζο, μιλώντας για συμβολική κίνηση, με μοναδικό σκοπό να φτιάξει καλύτερα και γρηγορότερα αυτοκίνητα. Όσο για τον ίδιο, από τις πολλαπλές συναντήσεις του με τους μηχανικούς του Μαρανέλο, αξίωνε καλύτερη εξυπηρέτηση των δικών του πελατών.

Πριν μεταφερθεί μάλιστα το αυτοκινητιστικό του πρόγραμμα στις δικές του εγκαταστάσεις, ο Φερούτσιο ξεκινά την περιπέτεια σε μια γωνιά κυριολεκτικά της τρακτερο-βιομηχανίας του, με τον ίδιο να μην εγκαταλείπει την κατασκευή ούτε στιγμή. Συνεργάζεται στενά με τους μηχανικούς του, θέλοντας να επιβλέπει κάθε μα κάθε πτυχή του αυτοκινήτου, τέτοιο ήταν το πείσμα του.

Κι έτσι, στα τέλη Οκτωβρίου 1963, η πρώτη Lamborghini βλέπει το φως της ημέρας: ήταν η 350 GTV, η οποία παρουσιάζεται στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο και κλέβει τις εντυπώσεις.

Το αυτοκίνητο με τον θρυλικό V12 (της Ferrari!) ήταν βέβαια σε στάδιο πρωτοτύπου και η πρώτη Lambo παραγωγής δεν θα πατούσε δρόμο πριν από τον Μάρτιο του 1964: η 350 GT παρουσιάστηκε με πάσα επισημότητα, δείχνοντας στην οικουμένη ότι η Ferrari μπορούσε να νικηθεί σε περισσότερους του ενός τομείς. Τα 350 άλογα του «κτήνους» το προσυπέγραφαν αυτό...

Η εμπορική πορεία της 350 GT ήταν μεγάλη επιτυχία, με περισσότερα από 130 κομμάτια να πωλούνται με προπαραγγελίες! Το μέλλον της Lamborghini Automobili έδειχνε φωτεινό στη δεκαετία του '60: η 350 GT έδωσε τη θέση της στην 400 GT και κατόπιν την 400 GT 2+2, τα αυτοκίνητα που έκαναν τη Lambo παγκοσμίως γνωστή.

Το αμάξι που εκτόξευσε πάντως τη Lamborghini στην κορυφή και την έκανε τον αγαπημένο προορισμό των πλούσιων θαυμαστών της σπορ αυτοκίνησης δεν ήταν άλλη από την επιβλητική Miura: με τα κονδύλια από τα τρακτέρ και τις πωλήσεις των προηγούμενων μοντέλων, ο Φερούτσιο έδωσε λευκή επιταγή στους μηχανικούς του να κάνουν τρέλες, κι εκείνοι τον ευχαρίστησαν κατασκευάζοντας αυτό...

Η Miura είναι που έκανε τη Lamborghini θρύλο, καθώς οι τεχνολογίες που ενσωμάτωνε ήταν σαφώς μπροστά από την εποχή τους. Το αμάξι που παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Τορίνο τον Νοέμβριο του 1965 από τον ίδιο τον Φερούτσιο σόκαρε κυριολεκτικά τους ιθύνοντες τόσο της Maserati όσο και της Ferrari.

Η Miura εγκαινίασε επίσης τη μακρά παράδοση της Lambo με τα ονόματα ταύρων και ταυρομάχων, καθώς αυτό ήταν το ζώδιο του Φερούτσιο, το οποίο απαθανατίστηκε εξάλλου και στο λογότυπο της Lamborghini.

Επόμενος σταθμός στα ρίγη συγκίνησης που προκαλούσαν πια τα δημιουργήματα του Φερούτσιο ήταν το 1973, όταν παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης η επαναστατική -από κάθε άποψη- Countach!

Παρά το γεγονός ότι παρουσιάστηκε μόνο το πειραματικό πρωτότυπο, δεν είναι εύκολο σήμερα να ανασυγκροτήσουμε τον αντίκτυπο που είχε το supercar στον κόσμο της αυτοκίνησης. Ο Έντζο πρέπει να δαγκώθηκε από τη ζήλια του για το 4λιτρο φουτουριστικό θαύμα με τις πόρτες-σήμα κατατεθέν έκτοτε της Lambo...

Οικονομικές περιπέτειες και απόσυρση από την ενεργό δράση
Και τότε ήταν που χτύπησε η συμφορά: το 1974 το εργοστάσιο του Φερούτσιο με τα τρακτέρ μπήκε σε μεγάλες περιπέτειες όταν ακυρώθηκε τεράστια παραγγελία από χώρα της Λατινικής Αμερικής. Ο Λαμποργκίνι είχε κάνει επέκταση για να ανταποκριθεί στην αυξημένη ζήτηση και δεν μπορούσε πια να συντηρήσει τη βιομηχανία του. Παρά το γεγονός ότι η προσωπική του περιουσία δεν επλήγη, ο ίδιος αναγκάστηκε να πουλήσει ένα μεγάλο τμήμα των μετοχών του, με το εργοστάσιο να περνά τελικά λίγο αργότερα στον πλήρη έλεγχο της Fiat.

Στη δεκαετία του '70, χωρίς την οικονομική ανάσα των τρακτέρ, η Lamborghini Automobili επιβίωσε χάρη στις πωλήσεις της Miura, η οποία έκανε κερδοφόρα τη φίρμα, στήνοντάς τη στα πόδια της.

Ο Φερούτσιο έχασε όμως το ενδιαφέρον του για τη μηχανοκίνητη περιπέτεια, βλέποντας τους καρπούς μιας ζωής να γκρεμίζονται από τη μια στιγμή στην άλλη. Πούλησε λοιπόν προοδευτικά το μερίδιο που του είχε απομείνει στην εταιρία του σε ελβετό επενδυτή και το 1973 αποσύρθηκε στο κτήμα του, ασχολούμενος πια με τους αμπελώνες του.

Εκεί, σε ηλικία 58 ετών, έκανε μια κόρη (είχε ήδη έναν γιο από τον γάμο του το 1947) και απόλαυσε το υπόλοιπο της ζωής του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η κίνησή του να ξεφορτωθεί το μερίδιό του στη Lamborghini ήρθε μάλιστα την ιδανική στιγμή, λίγο πριν ξεσπάσει δηλαδή η πετρελαϊκή κρίση της δεκαετίας του '70 που έστειλε τη ζήτηση για supercars στα τάρταρα και έκανε τη Lamborghini να πτωχεύσει το 1978!

Οι περιπέτειες της φίρμας πέρασαν κυριολεκτικά από χίλια κύματα: οι ελβετοί ιδιοκτήτες την πούλησαν σε καναδικά κεφάλαια, κατόπιν την αγόρασε σε μια απροσδόκητη κίνηση η Chrysler, η οποία την έδωσε αργότερα στον όμιλο της Audi. Παρά την αλλαγή χεριών, οι ιταλικοί μηχανικοί έκαναν τα δικά τους και χάρισαν στην ανθρωπότητα εμβληματικά supercars όπως η Diablo, η Murcielago και τόσα ακόμα...

Όσο για το γεγονός που καταμαρτυρούσαν πάντα στον Φερούτσιο, ότι δεν κατέβασε δηλαδή ποτέ τη Lamborghini στα αγωνιστικά σιρκουί, υπεύθυνο ήταν ένα σοβαρό ατύχημα που είχε κάποτε, συμμετέχοντας στον περίφημο ιταλικό αγώνα αντοχής Mille Miglia του 1948: το «πειραγμένο» από τον ίδιο αυτοκίνητο πόλης, που ήταν πια δαίμονας των δρόμων, έχασε την πορεία του και το ατύχημα έκανε τον Φερούτσιο να μην ασχοληθεί ποτέ με τους αγώνες, παρά το γεγονός ότι αυτό κρατούσε τη Lamborghini πίσω...

Ο Φερούτσιο Λαμποργκίνι έφυγε από τη ζωή στις 20 Φεβρουαρίου 1993, σε ηλικία 76 ετών. Παρά το γεγονός ότι είναι γνωστός για τα εξωφρενικά GT που φέρουν το όνομά του αλλά και τα εξίσου μνημειώδη τρακτέρ του, ο ίδιος ασχολήθηκε με πολλές ακόμα επιχειρηματικές περιπέτειες, όπως τις θερμάστρες, τον εξοπλισμό για κλιματιστικά σώματα και τα υδραυλικά συστήματα (Lamborghini Bruciatori), αλλά και την Lamborghini Oleodinamica.

Τελευταία δουλειά του πάντα αεικίνητου Φερούτσιο, το γήπεδο γκολφ που σχεδίασε ο ίδιος στο κτήμα του στην Ιταλία, σε ηλικία 75 ετών..

πηγη: http://www.newsbeast.gr/portraita

20 Φεβρουαρίου 1960: πεθαίνει ο Βασίλης Λογοθετίδης, ηθοποιός. (Γεν. 1898)

Ο Βασίλης Λογοθετίδης (1898 - 20 Φεβρουαρίου 1960) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου. Το πραγματικό του ονοματεπώνυμο ήταν Βασίλης Ταυλαρίδης. Καθιέρωσε το επίθετο Λογοθετίδης με το ντεμπούτο του στο θέατρο το 1919.

Βιογραφία
Γεννήθηκε το 1898 στο Μυριόφυτο της Ανατολικής Θράκης και έζησε τα νεανικά του χρόνια στην Κωνσταντινούπολη. Το 1915 αποφοίτησε από το Ζωγράφειο Γυμνάσιο και τον επόμενο χρόνο εμφανίσθηκε ερασιτεχνικά σε θεατρική σκηνή της Κωνσταντινούπολης κάνοντας μεγάλη εντύπωση. Το 1918 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και τον επόμενο χρόνο κάνει την εμφάνισή του ως επαγγελματίας πλέον ηθοποιός με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη με τον οποίο και συνεργάσθηκε μέχρι το 1935 όταν για μια μόνο θεατρική περίοδο δημιούργησε ο ίδιος θίασο συνεταιρικά με την Αλίκη και τον Κώστα Μουσούρη.
Μετά το τέλος της περιόδου εκείνης επανήλθε στο θίασο της Κοτοπούλη παραμένοντας μέχρι το 1946. Κατά τη θερινή περίοδο του 1947 συνεργάσθηκε με την Κατερίνα Ανδρεάδη και τον χειμώνα του ίδιου έτους συγκρότησε αποκλειστικά δικό του θίασο.
Στη διάρκεια της λαμπρής και πλούσιας σε επιτυχίες θεατρική σταδιοδρομία του έπαιξε σε περισσότερα από 200 ξένα θεατρικά έργα μεταξύ των οποίων στο Αρσενικό και παλιά δαντέλλα του Κέσσερλινγκ, στο Έξυπνοι και κουτοί του Γκάρσον Κάνιν, στην κωμωδία του Σαίξπηρ Όπως σας αρέσει, στο Βολπόνε του Μπεν Τζόνσον, στο Γαμπρός του κ. Πουαριέ του Ωζιέ, στο Κνοκ του Ζυλ Ρομαίν κ.ά. καθώς επίσης και σε περισσότερες από 110 κωμωδίες Ελλήνων συγγραφέων (Δημήτρη Ψαθά, Αλέκου Σακελλάριου, Χρήστου Γιαννακόπουλου, Σπύρου Μελά, Γεώργιου Ρούσσου κ.α.). Ανάμεσά τους: "Ένας ήρως με παντούφλες", "Οι Γερμανοί ξανάρχονται", "Ένας βλάκας και μισός", "Ο φαταούλας" κ.α.
Ο Βασίλης Λογοθετίδης ήταν και από τους πρώτους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου, όπου πρωτοεμφανίζεται το 1933, σε ταινίες που σχεδόν σε όλες και πρωταγωνιστεί όπως Κακός δρόμος (1933), Μαντάμ Σουσού (1948), Οι Γερμανοί ξανάρχονται (1948), Ένα βότσαλο στη λίμνη (1952), Σάντα Τσικίτα (1953), Δεσποινίς ετών 39 (1954), Ούτε γάτα, ούτε ζημιά (1955), Η κάλπικη λίρα (1955), Ο ζηλιαρόγατος (1956), Δελησταύρου και υιός (1957) και Ένας ήρως με παντούφλες (1958) που ήταν και η τελευταία κινηματογραφική του παρουσία.
Το 1957 ανέλαβε καλλιτεχνική περιοδεία στις ΗΠΑ με σκοπό τη καθιέρωση συστηματικής επαφής μεταξύ των θεάτρων όλων των χωρών της γης, δίνοντας παραστάσεις σε οκτώ πόλεις των ΗΠΑ όπου και θριάμβευσε. Κατά δε την υποδοχή του στη πόλη Πίτσμπουργκ, ο δήμαρχος της πόλης του παρέδωσε το χρυσό κλειδί της πόλης, τιμή που δεν έχει ξαναγίνει σε Έλληνα ηθοποιό. Ακριβώς σε αναγνώριση της συμβολής του αυτής για την πρόοδο της ελληνικής θεατρικής τέχνης και παρουσίας σε διεθνές κοινό, ο Βασιλιάς Παύλος του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Νωρίτερα (1952), είχε τιμηθεί και με το Έπαθλο Ξενόπουλου.

Ο Βασίλης Λογοθετίδης πέθανε στο σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 1960 στις 17:45 από καρδιακή συγκοπή, σε ηλικία 62 ετών, ενώ ετοιμαζόταν να πάει στο θεάτρό του. Η είδηση του θανάτου του έγινε πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες όχι μόνο γιατί χάθηκε ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς της γενιάς του, αλλά και γιατί ο Βασίλης Λογοθετίδης ενσάρκωνε αυτόν ακριβώς τον μέσο μεταπολεμικό νεοέλληνα μικροαστό που έβγαινε από τη μιζέρια και προχωρούσε προς μια ελπιδοφόρα ανάπτυξη. Ο "τύπος" του ενέπνευσε πολλούς συγγραφείς, το πηγαίο ταλέντο και η εύφορη φαντασία του υπήρξαν γνώμονας για νεώτερους ηθοποιούς.
Τη διεύθυνση του θιάσου του συνέχισε επάξια ο Χρήστος Ευθυμίου. Μετά από εντολή του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη. Η κηδεία έγινε στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών παρουσία της πολιτικής ηγεσίας και συνέρρευσε τεράστιο πλήθος 50.000 Αθηναίων. Τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο. Ήταν άγαμος και δεν είχε στενούς συγγενείς. Είναι χαρακτηριστικό ότι ελλείψει συγγενών, τα συλλυπητήρια των παρευρισκομένων μετά τη νεκρώσιμη ακολουθία δέχονταν οι συνάδελφοί του ηθοποιοί.

20 Φεβρουαρίου 1967: γεννιέται ο Κερτ Κομπέιν, αμερικανός μουσικός, δημιουργός του συγκροτήματος grunge Nirvana. (Θαν. 5/4/1994)

Ο Κερτ Κομπέιν (Kurt Donald Cobain, 20 Φεβρουαρίου 1967 – 5 Απριλίου 1994), ήταν Αμερικανός μουσικός, γνωστός ως ο ηγέτης, τραγουδιστής, κιθαρίστας και συνθέτης του ροκ συγκροτήματος Nirvana. Σχημάτισε το συγκρότημα το 1987 μαζί με τον Krist Novoselic και τα επόμενα 2 χρόνια συνδέθηκε με την ανερχόμενη σκηνή του grunge στο Σιάτλ.
Το 1991, το τραγούδι Smells Like Teen Spirit από τον δίσκο Nevermind θεωρείται ότι είχε καταλυτική επίδραση στην απομάκρυνση της ροκ μουσικής από τα κυρίαρχα είδη της δεκαετίας του 1980 και στην ανάδειξη του grunge και της εναλλακτικής ροκ σκηνής. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης χαρακτήρισαν το τραγούδι «ύμνo» μιας ολόκληρης γενιάς  και ο ίδιος ο Κομπέιν θεωρήθηκε εκπρόσωπος της αποκαλούμενης Generation X. Το 1993, ο εκδότης του περιοδικού Rolling Stone, David Fricke, χαρακτήρισε τον Κομπέιν «Τζον Λένον» του grunge.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Κομπέιν αντιμετώπισε προβλήματα εθισμού σε ναρκωτικές ουσίες. Βρέθηκε νεκρός στην κατοικία του στο Σιάτλ, στις 8 Απριλίου 1994. Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί εικασίες ότι ο θάνατος του Κομπέιν ήταν δολοφονία. Ο Κομπέιν είχε παντρευτεί στις 24 Φεβρουαρίου 1992 την τραγουδίστρια Κόρτνεϊ Λαβ, αρχηγό του συγκροτήματος Hole, με την οποία απέκτησαν μία κόρη, την Φράνσις Μπιν.

20 Φεβρουαρίου 1891: 27 διακεκριμένα μέλη της αθηναϊκής κοινωνίας ιδρύουν τον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, υλοποιώντας μία ιδέα του Νικολάου Κοτσελόπουλου.

Ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος είναι ένας από τους ιστορικότερους συλλόγους της Ελλάδας. Έχει ιδρυθεί στις 20 Φεβρουαρίου του 1891.

Πρωταγωνιστεί σε πολλά αθλήματα και έχει αναδειχθεί πρωταθλητής Ελλάδας στα περισσότερα από αυτά. Από τα πιο δημοφιλή τμήματα είναι του μπάσκετ, του στίβου και του χάντμπολ. Αποκαλείται και ο σύλλογος των Ολυμπιονικών. Στο μπάσκετ η ομάδα του Πανελληνίου είναι πέμπτη στη λίστα των πρωταθλητών και έχει αγωνιστεί επίσης και σε ένα τελικό κυπέλλου το 1987 χωρίς ωστόσο να καταφέρει να το κερδίσει. Έχει κατακτήσει ακόμα 2 πρωταθλήματα Α2 κατηγορίας (1987, 2004). Το Κλειστό Πανελληνίου αποτελεί την έδρα της ομάδας και έχει χωρητικότητα 1.100 θεατών. Η ομάδα του Πανελληνίου είναι τέταρτη σε τίτλους στην Ελλάδα στο βόλεϊ Ανδρών.

20 Φεβρουαρίου 1877: Το μπαλέτο του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι «Η Λίμνη των Κύκνων» κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Μπολσόι της Μόσχας.

Η λίμνη των κύκνων είναι τίτλος παράστασης μπαλέτου, γραμμένης σε τέσσερις πράξεις. Τη μουσική της παράστασης έγραψε ο Ρώσος συνθέτης Πιότρ Τσαϊκόφσκι τη διετία 1875 - 1876, ενώ η ιστορία της βασίζεται σε ρωσικά λαϊκά παραμύθια καθώς και σε έναν αρχαίο γερμανικό μύθο. Η πρωτότυπη χορογραφία ανήκει στον Julius Reisinger.

Η ιστορία
Το παραμύθι αφηγείται τις αισθηματικές περιπέτειες ενός νέου πρίγκιπα και μιας όμορφης κοπέλας, την οποία ένας κακόβουλος μάγος μεταμορφώνει σε λευκό κύκνο.
Η πριγκίπισσα Οντέτ και οι φίλες της περνούν τη ζωή τους παγιδευμένες στη μορφή του κύκνου από τότε που τις μάγεψε ο κακός μάγος Ρόθμπαρτ. Τα μάγια μπορεί να λύσει μόνο ο έρωτας, ο οποίος έρχεται με την όψη του ωραίου πρίγκιπα Ζίγκφριντ, που ορκίζεται να σώσει την Οντέτ. Ο Ρόθμπαρτ αποπειράται να τον ξεγελάσει και να τον παντρέψει με την κόρη του Οντίλ, το μαύρο κύκνο, που μοιάζει εκπληκτικά με την Οντέτ.
Ο Ζίγκφριντ σύντομα γλιτώνει από την παγίδα του μάγου, παίρνει στην αγκαλιά του την αγαπημένη του και πετούν μαζί για τον ουρανό. Καθώς όμως δεν υπάρχει συγκεκριμένο κείμενο, υπάρχει και ένα δεύτερο τέλος, που θέλει τους δύο ερωτευμένους να πεθαίνουν.

Η παράσταση
Η πρεμιέρα της παράστασης δόθηκε στο θέατρο Μπολσόι της Μόσχας, στις 20 Φεβρουαρίου 1877 και στέφθηκε από αποτυχία. Αρκετά χρόνια αργότερα όμως, και συγκεκριμένα στο θέατρο Μαριίνσκι της Αγίας Πετρούπολης στις 15 Ιανουαρίου 1895 (ένα χρόνο μετά το θάνατο του Τσαϊκόφσκι) με νέα χορογραφία τη φορά αυτή από τους Μάριους Πέτιπα και Λεβ Ιβάνωφ, η παράσταση γνωρίζει την αποθέωση.
Για πρώτη φορά εκτός Ρωσίας ανέβηκε στο Λονδίνο το 1911. Από τότε έχουν γίνει χιλιάδες παραστάσεις σε όλο τον κόσμο, πολλές από τις οποίες είναι διασκευασμένες σύμφωνα με την εκδοχή του εκάστοτε χορογράφου. Τα τελευταία χρόνια ανεβαίνει και με τη μορφή μπαλέτου στον πάγο.
Ανάμεσα στους χορευτές και τις χορεύτριες που κατά καιρούς ενσάρκωσαν τους κύριους ρόλους της παράστασης, υπήρξαν μεταξύ άλλων οι Βλάσλαβ Νιζίνσκι, Ρούντολφ Νουρέγιεφ, Μαργκότ Φοντέιν, Ταμάρα Τουμάνοβα, Ουλιάνα Λοπάτκινα, Φρέντερικ Άστον κλπ.
Σήμερα η Λίμνη των κύκνων θεωρείται ένα από τα καλύτερα μπαλέτα όλων των εποχών. Κι αυτό, γιατί ενσαρκώνει όσο κανένα άλλο όλη τη γκάμα των ανθρώπινων συναισθημάτων, από την ελπίδα μέχρι την απόγνωση, από τον τρόμο μέχρι την τρυφερότητα, από τη μελαγχολία μέχρι την έκσταση.
Πηγές - Εξω

20 Φεβρουαρίου 1822: Η Ναυμαχία των Πατρών. Ελληνικός στόλος, υπό τον Ανδρέα Μιαούλη, καταναυμαχεί τον τουρκικό στόλο υπό τον Καραπεπέ Αλή.

Οι προύχοντες και οι Φιλικοί θεωρούσαν σημαντική τη συμμετοχή του στόλου των νησιών στην Επανάσταση του 1821, γιατί τα παραθαλάσσια φρούρια της Πελοποννήσου κινδύνευαν ανά πάσα στιγμή από τα παράλια της Μικράς Ασίας. Τα τρία νησιά Ύδρα, Σπέτσες και Ψαρά σχημάτισαν το στόλο των Ελλήνων, ο οποίος γι’ αυτό το λόγο ονομάστηκε Τρινήσιος. Τα ελληνικά πλοία ήταν μικρά εμπορικά, ενώ στον αντίποδα τα οθωμανικά ήταν μεγάλα, ακριβά αλλά και γερασμένα.
Έτσι, οι Έλληνες δεν έκαναν επίθεση κατά μέτωπο, αλλά συνήθιζαν να παρενοχλούν τα εχθρικά πλοία, με σκοπό να παρεμποδίζουν τις κινήσεις του εχθρού και όχι να του επιτίθενται. Όμως το Φεβρουάριο του 1822, όταν οι Τούρκοι κατευθύνθηκαν στο λιμάνι της Πάτρας και αποβίβασαν άντρες, ο Μιαούλης πήρε την τολμηρή απόφαση για πρώτη φορά ο ελληνικός στόλος να αντιμετωπίσει τον εχθρό κατά παράταξη.
Γι’ αυτό το λόγο τα ελληνικά πλοία έφτασαν στο λιμάνι της Πάτρας και άρχισαν να κανονιοβολούν εναντίον του εχθρού. Οι καιρικές συνθήκες ήταν άσχημες και η θάλασσα ήταν φουρτουνιασμένη. Η μάχη ήταν σκληρή και κράτησε πεντέμισι ώρες. Τελικά οι Έλληνες κατάφεραν να καταστρέψουν ολοκληρωτικά μια φρεγάτα του εχθρού και πολλά άλλα πλοία υπέστησαν σημαντικές ζημιές. Έτσι οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να διαφύγουν πανικόβλητοι στη Ζάκυνθο.
Το αποτέλεσμα αυτό ανέβασε το ηθικό των Ελλήνων και κατάλαβαν ότι μπορούν να επιτεθούν και να αντιμετωπίσουν τον εχθρό κατά παράταξη.

20 Φεβρουαρίου: Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Η Παγκόσμια Ημέρα Κοινωνικής Δικαιοσύνης καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 2007 και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Φεβρουαρίου.

Στόχος της είναι η προσπάθεια να αντιμετωπισθούν με διεθνείς δράσεις η φτώχεια, η ανεργία και ο κοινωνικός αποκλεισμός, μέσα σε μια ανοιχτή και παγκοσμιοποιημένη κοινωνία. Η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί προϋπόθεση για την κοινωνική αρμονία και την ισότητα των πολιτών ενός κράτους.

Θέμα του φετινού εορτασμού (2015), ο τερματισμός της εμπορίας ανθρώπων και της καταναγκαστικής εργασίας.


ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr